Καθώς ξύπνησα το πρωί, ένιωσα λίγο διαφορετικός. Πιο ελαφρύς, πιο σβέλτος. Σχεδόν με το που άνοιξα τα μάτια μου, είχα την επιθυμία -ή καλύτερα την ανάγκη- να σηκωθώ από το κρεβάτι μου και να κάνω πράγματα. Άρχισα να στριφογυρίζω δεξιά και αριστερά, να τακτοποιώ πράγματα και να αλλάζω θέση στα έπιπλα χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Όχι πολλή ώρα αργότερα, στάθηκα ξέπνοος και κοίταξα γύρω μου με αυτάρεσκο ύφος, μόνο για να συνειδητοποιήσω πως η όρεξή μου για δράση δεν είχε κορεστεί στο ελάχιστο.

Ντύθηκα στα γρήγορα και φόρεσα τα αθλητικά που είχα αγοράσει για τρέξιμο, μα με τα οποία δεν έτρεξα ποτέ. Με γρήγορο βάδισμα διέσχισα το δρόμο και συνέχισα μέχρι που έφτασα στον μεγάλο πεζόδρομο που χρησιμοποιούν οι μαραθωνοδρόμοι για τις προπονήσεις τους. Δίνοντας τέλος στην ανυπομονησία μου, άρχισα να τρέχω τόσο έντονα που κυριολεκτικά άκουγα τον άνεμο να σφυρίζει στα αυτιά μου. Ο δαιμονισμένος ρυθμός με τον οποίο κινούμουν πρέπει να έκανε έντονη εντύπωση στους ανθρώπους που προσπερνούσα, καθώς όλοι σταματούσαν και με χάζευαν με το στόμα ανοιχτό. Η αυτοπεποίθησή μου έφτασε στα ύψη, κυρίως γιατί καταλάβαινα πως οι αντοχές μου έμοιαζαν απεριόριστες και έμεινα να αναρωτιέμαι γιατί δεν το έκανα αυτό κάθε μέρα. Ήταν υπέροχο!

Μεθυσμένος από την ένταση της προσπάθειας, συνέχισα να δίνω ότι είχα και δεν είχα, λες και με κυνηγούσε ο χειρότερός μου εφιάλτης. Ο ρυθμός ήταν πλέον καταιγιστικός ώσπου…το ένα μου πόδι μάλλον κινήθηκε πιο γρήγορα από όσο έπρεπε και έβαλα τρικλοποδιά στον εαυτό μου. Καθώς έχανα τη γη κάτω από τα πόδια μου, ένας εκκωφαντικός ήχος άρχισε να μου τρυπάει τα τύμπανα και…άπλωσα βαριά το χέρι μου προς το ξυπνητήρι, καθώς άρχισα να επανέρχομαι στην πραγματικότητα, σημειώνοντας νοερά πως σήμερα ήταν η μέρα που θα το πετούσα στα σκουπίδια.

Για μερικές στιγμές έμεινα να τρίβω τα μισόκλειστά μου μάτια. Αργά αργά ανασηκώθηκα και κοίταξα τριγύρω μου. Το βλέμμα μου έπεσε στα αχρησιμοποίητα αθλητικά παπούτσια που αγόρασα πριν μερικούς μήνες, όταν και αποφάσισα να γίνω λίγο πιο αθλητικός. Για λίγο φλέρταρα με τη ιδέα να τα φορέσω και να βγω για περπάτημα με άγνωστο προορισμό· θα ήταν μια αρχή. Ο ουρανός ωστόσο φαινόταν συννεφιασμένος. Κι αν ξεσπούσε καταιγίδα; Όχι, δεν θα το ρίσκαρα να γίνω μούσκεμα και να αρρωστήσω, πόσο μάλλον να γλιστρήσω και να τραυματιστώ χωρίς λόγο. Εξάλλου στο όνειρο το παράκανα και έπεσα. Σου λέει μετά πως τα όνειρα δεν είναι προφητικά.