Γύρισα το διακόπτη και το αυτοκίνητο πήρε μπρος. Σύντομα είχα βγει από τα σκιασμένα στενά και βρέθηκα στη λεωφόρο. Ο ήλιος είχε αρχίσει να σηκώνεται στον ορίζοντα, χαράζοντας μια χρυσή γραμμή στην άσφαλτο. Από τα ηχεία του αυτοκινήτου ακουγόταν η βραχνή φωνή του Louis Armstrong και εκείνη τη στιγμή όλη η φύση έμοιαζε να ξυπνάει. Γαλήνη.

Στον πλαϊνό καθρέφτη είδα ένα μικρό σημάδι στο βάθος να κινείται γρήγορα προς το μέρος μου. Παράλληλα, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος που όσο πλησίαζε γινόταν όλο και πιο οξύς. Το φανάρι μπροστά μου έγινε πορτοκαλί και απείχα αρκετά, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να μην σταματήσω. Ωστόσο, ο βιαστικός οδηγός της BMW δεν είχε την ίδια άποψη.

Για μερικές στιγμές έμοιαζε να έρχεται καταπάνω μου και ένας κόμπος, σαν χτύπημα, μου έσφιξε το στήθος καθώς ετοιμαζόμουν για τη σύγκρουση. Η BMW ωστόσο απλά βρέθηκε στιγμιαία δίπλα μου, στη λωρίδα που υπάρχει αποκλειστικά για να στρίψεις αριστερά, αλλά φυσικά συνέχισε ευθεία ενώ το φανάρι ήταν ήδη κόκκινο.

Τα παιδιά στο σχολείο δίπλα στα φανάρια φαίνεται πως είχαν γυμναστική, μα ακούγοντας το μουγκρητό της μηχανής είχαν στρέψει όλα τα κεφάλια τους προς το δρόμο, σταματώντας ό,τι έκαναν. Ένα δύο είχαν ανοίξει το στόμα, μα  σύντομα έχασαν το ενδιαφέρον τους και  γύρισαν στο παιχνίδι τους.

Πράσινο. Συνέχισα και εγώ το δρόμο μου. Εξάλλου ήταν μια συνηθισμένη μέρα, μια συνηθισμένη παράβαση. Άσχετα με τον κίνδυνο. Άσχετο με το πως έβλεπαν παιδιά. Άσχετο με τη βία που ένιωσα για λίγες έστω στιγμές.

Φαντάζομαι τον οδηγό της BMW να έχει φτάσει στο γραφείο του και να ακούει στο ραδιόφωνο για τον πόλεμο που ξεκίνησε πριν λίγες μέρες. Να θυμώνει με εκείνους τους δολοφόνους. Με τα μηνύματα που περνάνε στα παιδιά. Με τη βία. Γιατί, στο κεφάλι του, το μεγάλο κακό ξεπλένει το μικρό. Εξάλλου αυτός, απλά ένα κόκκινο φανάρι ‘έφαγε’ (ήταν μόνο ένα άραγε;). Ποιος νοιάζεται;